RSS  

  هیچ کس نیست

  آسمان از پرنده تهی شده است

      گیاه از گل

         درخت از شاخه

                   شاخه از برگ.

  اما

  من از تو پرم.

  بانوی من!

        برقص

            تا سکوت زمین بشکند.

تو کیستی

که گیاهان تا نگاهت مد بر می دارند

و درختان

در امتدادمسیرت سبز می مانند؟

تو نیستی

انتظار

ریشم را سپید کرده است

هیچ چیز نیست

هیچ چیز

نه دلی

نه....نه....نه....

 شب از نيمه گذشته است.

صبح دارد از گريبان فلق، آمدنش را جشن مي‌گيرد و هزار ستاره كه در شب دويده‌اند‌،در پاي خورشيد مي ريزند.

مردي كه جهان ظلم را زلزله‌اي شده بود، براي «تولدي ديگر» با خواب خداحافظي مي‌كند.

حالا كوچه از او پر شده است. تنهايي شب پرپر مي‌شود با صداي قدم‌هايي كه روزي، تا شانه‌هايي از جنس بهشت، كه وحي بر آنها باريده بود، ارتفاع يافت.

 در عصري كه تنهايي مي‌باريد و انسان‌ها برايدوست داشتن هم، دليل جستجو مي‌كردند و نمي‌يافتند.

در بازاري كه تنها متاعش خدا بود در ازاي زماني كه باهم نبوده‌ايم. جهان عاشق‌‌تر از مرگ به انسان بهار را انتظار مي‌كشيد و منتظر بود مردي را، كه بهشت در پيراهنش زنداني بود و عشق در قدمش مي دويد.

 مردي از جنس سوختن و سكوت، مردي كه فريادش را زيسته، اندوهش را چاه به چاه گريسته ونمازهاي يوميه وامدارش بودند، نبودن را زندگي كرد.

  حالا شب از نيمه گذشته است.

حالاباران همچنان خيابان را به خود سرگرم كرده است.

حالا جوي ها سرود دسته جمعي مي‌خوانند و تو ناگهان، از شرقي‌ترين نقطه تاريخ غروب مي‌كني، تا شب آمدنش را، بودنش راجشن بگيرد.

 هرچند هنوز آوازهايمان شروع نشده است و شب همچنان بر شانه‌هاي نوراني ماه مي‌بارد، ما بايد غروب را شاباش كنيم!!

ناگهان مردي از نژاد عريان عربده، از تبار تيره تيغ، در مقدس‌ترين لحظه تاريخ، در پاكيزه‌ترين نقطه جغرافيا،انحناي تيغ را بر راست‌ترين پيشاني عالم فرود مي‌آورد.

 مردي كه در شب و تا شب دويده بود. مردي كه جز در انحناي شمشير و سايه مرگ نزيسته بود.

مردي كه تاريخ، افتخار لعنت كردنش را لبخند مي‌زند، ناگهان ماه‌‌ترين پيشاني عالم راچون سيبي ميان قبايل هزار قبله قريش تقسيم مي‌كند و خدا سوگوار مي‌شود.

 ناگهان فرياد يتيمان كوفه آسمان را به گريه مي‌كشاند. پيران در سوگ آفتابي‌ترين خورشيد، آرامششان را چون مترسكي در مسير طوفان گم مي‌كنند و زنان با مويه‌اي ابدي، آه مي‌شوند.

 «علي» جان! ما بي‌تو در چهارچوبه زمستان ايستاده‌ايم، آن‌سوتر از خودمان، چون مترسكي كه وعده‌گاه كلاغان «قارقار» است و آستين‌هاي تهي از دستمان در بادقصيده مي‌شوند.

 ما بايد همديگر را بيابيم آن سوي پنجره‌اي كه چشم‌هايمان را به ميهماني آسمان برده است. 

 حالا به ياد«پنج تابستان» عدالتت دف مي‌زنيم.

بايد به بام عشق برآييم.

بايد از نامت كه علي ست، كه آبروي جان است، پرچمي بسازيم تا بهارمان را در باد برقصاند.

 اي پدريتيمان تاريخ ، علي جان! نام تو باراني است كه از چشم‌هاي حوا مي‌بارد؛ كسي كه از بهشت بيرون آمد تا تو را متولد كند.

 اي كه فرشته در پيراهنت زنداني است، علي جان!

تو تكه‌اي از بهشت در زمين بودي كه شبي قطبي آن را از ما دريغ داشت و ما در سوگت دريا دريا گريسته‌ايم، تا آنجا كه سرچشمه تمام رودهاي خونين و خروشان، دل ماست.

رسالت كدام تيغ شوربخت و كج‌انديشي بود كه بر پيشاني بلند تو ببارد؟

آسمان‌مردتريني كه بهشت از لب‌هايت هديه‌مان شده است! فرياد ابري كدام شب تو را از ما گرفت و  زمستان را به ميهماني دل‌هايمان آورد؟

تو كيستي كه بهشت را به خدا بخشيدي، چون خودش را بيشتر عاشق بودي، بهشت را سه طلاقه كردي و هراس جهنم تو را به سجده وادار نمي‌كرد؟

تو كيستي كه امروز آب‌ها در سوگت سياه پوشيده‌اند و چشم‌ها تا دريا دنبال قدم‌هايت دويده‌اند؟

تو كيستي كه ما بي‌تو روزهايمان را گريه كرده‌ايم و شادي‌هايمان كوتاه‌تر از نفس‌هايمان شده است؟

بي‌تو به تلخي صبر ايمان آورديم.

ما بي‌تو مرگ را زيسته‌ايم. دريا را گريسته‌ايم و شب را زندگي كرده‌ايم.

علي‌جان! دريا آتشفشاني است از آه گرمي كه تو در چاه باريدي.

بعد از تو، شب ماه را بلعيد و ما گم شديم در دهان نهنگي، نه كوسه‌اي كه خشكي را چريد تا آب را زندگي كند.

اي كسي كه با لهجه شيرين باران صحبت مي‌كردي با مردمي كه زبان ذوالفقارت را بيشتر مي‌فهميدند!

اي آن كه زبان رساترين اسطوره‌ها هم از دامنت كوتاه است و هيچ داستاني را گنجايش آن همه ايثارنيست!

اي زلال‌تر از زلال! اي آبي‌تر از آبي! درياتر از دريا! امروز جهان عدالتت را عاشق‌ترين است آن‌سان كه گنجشكي آسمان را.

ما ياد و نام تو را زيسته و شب بي‌برادري كوفه را گريسته‌ايم.

ما عاشق‌تر از مرگ به انسان، تو را مي‌خواهيم.

عاشق‌تر از ماهي به دريا و پرنده به آسمان. چون بوتيماري اندوه نگاهت را دريا دريا اشك مي‌ريزيم.

من مي‌روم. مي‌ميرم .اما جهان مي‌ماند تا قدر تو را بداند اي علي!

... زمان ایستاده است.

نام علی رود های لال را به آواز در می آورد.

با نام علی توفانی در پیراهن کعبه می وزد.

خورشیدی  در کوچه های مکه  قدم می زند.

دریاها تشنه وضوی مردی می شوند که آینه در مویرگهایش     می وزد.

وخاک تا پیشانی مردی بالا می آید که عشق و شمشیر ضمیمه ی نام  وی اند.

حالا جنگلها تا خورشید می دوند.

حالا، تمام لب ها از علی آغاز می شوند......

        شام تاریــک مـرا چـون روز روشـن می کنــد

                لطف خورشید خراسانی که در من جاریست

                     تولد امام رضا (ع)مبارك باد                                                      

 خدا ي من!

بدون مقدمه می گویم  دوستت دارم .

نه آن سان که پرنده آسمان را

نه آن سان که درخت بهار را

نه آن سان که ماهی دریا را

نه آن سان خاك باران را

دوستت دارم

 آ ن  سان كه بنده اي حقير خداي بزرگش را.

و دلم در هواي تو گنجشكي است كه مي خواهد آسمان را تجربه كند.

 خداي من!

كدام قطره ي شور بختي است كه بدون اذن تو باريده باشد؟

كدام در ياست كه به سمت تو كه بي سمتي است مد بر نداشته باشد؟

راستي تو كدام سمتي هستي ؟

راست يا چپ؟

بالا يا پايين؟

من شنيده ام تو همان بي طرف محض مي باشي  .

ومن چقــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر عاشقم خداي بي طرف را.

پس تمام قبله ها به سمت توست و تمام طرفها طرفدار تواند.

البته به شرطها و شروطها....

عزيز م !

 وقتی گریه می کنی :

      اونی که سعی می کنه آرومت کنه.دوستت داره

                اما اونی که پابه پات گریه می کنه عاشقته.

  عزيزم !

وقتی که خدا حافظی می کنی:

 اونی که می گه" منتظرتم" . دوستت داره

                     اما اونی که می گه"مواظب خودت باش". عاشقته.

 عزيز من !

تو مي تواني همه ي مردم را دوست داشته با شي

ولي بدان :

نمي تواني با همه  ي آنها دوست باشي.

عزيز من !

تو مي تواني براي همه ي حرف های مردم احترام قايل باشي.

ولي بدان :

همه ي  آن حرف ها قابل قبول نيستند.

پس:

تنها با اندكي دوست باش  واندكي ازحرف ها را بپذير.

اينجا کوفه است ، با آسماني که در قرق بال کلاغان است . با آسماني که رويش بال هيچ کبوتري را تجربه نکرده است 

کوفه ، با سواراني منحني و اسباني که نهايت دويدنهايشان طويله است.

 کوفه ، با مردمي که دستهاي ناتني شان از شانه هايي که جز تا شب و درشب نرفته اند معلق اند.

کوفه ، کوچه کوچه نامرد، ناجوانمرد مي پروراند. کوچه کوچه کج بين و کج آيين است .

کوچه کوچه دراز دستي و کوته زباني است.

کوفه ، شهري که صداي نارس مردانش ريشه در زمستان دارد ، مردمي که براي دوست

داشتن هم دليل مي جويند .مردمي که شمشيرهاي عريانشان حناي خون دارد.

شهري که چون کشتزاري عريان در آفتاب لم داده ، چون مترسکي در مسير باد و دهاني

خالي از فرياد است که ايمان گمشده اش را گريه مي کند.

مردمي با زباني پير و حرصي جوان. مردمي با صدايي و نگاهي که جز نوک کفشهايشان را نديده است.

در اين شهر ، مردي از روشن ترين افق تاريخ ، بر مانانه ترين نقطه جغرافيا آواز سبز مي خواند و برادري مردم را به يادشان مي آورد.

با کلماتي از جنس خورشيد، با صدايي گرم و لبهايي تابان که خدايان سرگردان عرب در قدمش مي دوند و با دستهايش به سجده مي افتند.

حالا شب از نيمه گذشته است . صبح آمدنش را جشن مي گيرد و هزار ستاره که در شب دويده اند در پاي خورشيد مي افتند.

مردي ، فرامردي که جهان ظلم را زلزله اي شده بود براي تولدي ديگر و ملاقاتي خونين با خواب خداحافظي مي کند.

حالا کوچه از او پر شده است ، حالا تنهايي شب پرپر مي شود با قدمهايي که روزي بر شانه هايي از جنس بهشت که وحي بر آنها باريده بود ، بالا رفت ، تا محراب عاشق ترينش را در آغوش بگيرد.

مردي که بهشت در پيراهنش زنداني است و عشق در قدمش مي دود ، مردي که فريادش را زيسته بود و نمازهاي يوميه وامدارش بودند ، مي خواهد رفتن را، تولدي ديگر را زندگي کند.

 ناگهان مردي از نژاد عريان عربده ، مردي که جز در انحناي شمشير و سايه مرگ نزيسته بود ،

مردي که تاريخ افتخار لعنت کردنش را لبخند مي زند ، ماه ترين پيشاني عالم را چون

سيبي ميان قبايل هزار قبله عرب تقسيم مي کند تا خدا سوگوار شود.

ناگهان بغض يتيمان کوفه آسمان را به گريه مي کشاند، پيران در سوگ آفتابي ترين خورشيد آرامششان را در مسير طوفان گم مي کنند و زنان با مويه اي ابدي آه مي شوند.

علي جان ! ياد و نام تو باراني است که از چشمهاي حوا مي بارد، کسي که از بهشت بيرون آمد تا تو را متولد کند.

تو قطعه اي از بهشت در زمين بودي که شبي قطبي آن را از ما دريغ داشت و ما در سوگت دريا دريا گريسته ايم تا آنجا که دل ما سرچشمه تمام رودهاي خروشان است.

که دستهایش را آن سوتر از بودن .پرواز دهد

کسی که از فراز کوهی که خاستگاه پیامبران است مردم را به نام بخواند.

کسی که مثل کسی  نیست.مثل آزادیست

شبیه پرچم سبزی به بام  آبادیست

باید کسی بیاید که آسمان را تا دلهایمان وسعت ببخشد وسلولهای منجمد شده مان را با تموز چشمهایش مذاب کند.

آقا .چشمهایمان را گسترده ایم بر جاده هایی که انتظار تو را آه می کشند و جا پایت را خمیازه شده اند.

بیا و بخند تا جهان زیبایی را به جماعت آواز بخواند.

ای که آیینه تماشای تو را کم دارد     کوچه آواز قدمهای تورا کم دارد

 گیاهان در انتظار دیدن تو سبز مانده اندو در ختان تا آسمان آمدنت را دعا شده اند.

تو نیستی و ذوالفقار ترین شمشیر در انتظار رویش دستت هر روز صیقل می خورد و آیینه می شود.

ستاره ها بیدار مانده اند تا آمدنت را مژدگانی بگیرند و کوههادر انتظار آمدنت پیر می شوند.

پیران با  آرزوی دیدنت به ملاقات خدا رفته اند وبازی کودکان نا تمام مانده است

جهان چون موشی پشت خرسنگها ی وحشت سپیدی را انتظار می کشد ودر یا  نبو دنت را مشت بر سر می کوبد.

دره ها منتظرند تا صدایت را که سپید است پژواک شوندو کبوتران صف در صف ایستاده اند تا پروازشان با دیدن تو طلوع کند.

آقا .با آرزوی دیدن تو. دیشب وضو گرفتم .نماز زیارت خواندم .تمام کوچه های آسمان را دویدم .تو نیامدی .شکستم و چون دژی یخی روی پای خود نشستم. 

مهربان .انتظار بهانه ی خوبیست تا بودنمان را امتداد دهیم تا فردا .وفردا چقدر دور و دیر است بی تو .

تو می آیی. این را کبوترانی می گویند که تازه از ییلاق آمده اند. این را کبوترانی می گویند  که سپیدی بالهایشان شب آسمان را به صبح می کشاند.

تو می آیی . این را از نگاه منتظر گلهای آتشی .از دست دعای سروها .از تواضع بید های مجنون .از پیری شب می توان فهمید .

      از نگاه کبوتران پیداست           از خم کوچه یار می آید

اما تو دیر می آیی.ومن مثل همیشه منتظر می مانم .با چشمهایی که ندیدنت را پیر شده اند.

تو دیر می آیی ولبخندهایم می میرند. رنجی مقدس .خطری شیرین در نبودنت مرا پیر می کند.

مهربان من .در نبودنت دستهایم کوچک شده اند.و آتشی در پیراهنم جوان می شود.

مهر بان من .بی تو تمام در یا ها بحرالمیتند.

بی تو تمام خیابانها به بن بست می خورند.

بی تو ....

بی تو....

اما تو هستی .

این را دلم می گوید که به تو نزذیکترین است .

این را دلم می گوید که به تو عاشق ترین است.