یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

ادبی - اجتماعی

درباره وبلاگ

سال 1338 را با گریه آغازیدم و زندگی را بازی کردم.
.از 1359 با دریا آشنا شدم وپسرانم را عاشقانه زیستم . زندگی ام در مسیر گردبادهای هراسان چونان دفتری چهل برگ ورق خورده است . زیبایی زندگی ام را باد برد تا جلگه های پایین دست حاصلخیز شوند.
باران که می بارد ،تازه یادم می آید که چترم را بر نداشته ام،می دوم تا ته باران وخیسی ام را می خندم.باران که می باردآسمان از پرنده تهی می شود، باران که ....
برخی از دوستان می گویند اسم وبلاکت طولانیست. می گویم جه اشکال دارد .من این مصراع شعرم را که در کتاب" ...دریاتشنه است "من آمده است را به بقیه اشعارم نمی دهم وافتخارم این است که آن را سروده ام چرا که ورد زبان خاص و عام است .وقتی دیگران از آن لذت می برند چرا من از آوردن آن خودداری کنم .

كتاب ها

صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب

پیوندهای روزانه

خیره سر آرشیو پیوندهای روزانه

آرشیو مطالب

تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آرشيو

آرشیو موضوعی

شعر كتاب گفتگو نقد يادداشت عکس

پيوندها

زرگری دكتر قزوه golnaz احسان رحيم زاده فاطمه خداكرمي نيلوفر عاکفیان دکتر علی طلوعی داودیاراحمدی ساتیار امامی مهدی نورعلیشاهی مجيد آزاد جابر تواضعی يوسف عليخاني آهو رنجبر راد سعیده اباصلت رضوانی لیلا بیابانکی ترکی نگار بوی گندم مینا افسون شایان منتظر مریم بن بست آیناز استادی آسیه حاج جعفری هیوا مشهد بهار 3 دختر آسمانی دري طنز خيره سر آريا..حيدري عليرضا يوسف نژاد

RSS

ترجمه قالب
رضا امین زاده

Powered By
BLOGFA.COM


	گل همیشه کسی هست که دلش مال تو باشد \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در جمعه چهاردهم تیر 1387 \|


	تلخ زمين تلخ است آسمان تلخ است ماه، ستاره و خورشيد تلخ تر. امروز ابرها هم تلخ مي بارند. در اين شب كه تا گلوي زمين بالا آمده است تنها صداي گرم تو شيرين است. \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در پنجشنبه سی ام خرداد 1387


	ماه ناپیدا امروز آسمان در شهر قدم مي‌زند. تشييع جنازه درياست، تمام ابرهاي جهان در دلمان گريه مي‌كنند و از مژه‌هامان سرازيرند. بادها آسمان را با خود مي‌برند و موج‌ها دريا را. بايد بباريم. اين را گل‌هاي دويده با باد و گيسواني كه شب را متولد كرده‌اند، مي‌گويند. امروز بايد بباريم، امروز كه در سايه هر گياه، گناهي متولد مي‌شود و درختان مرثيه‌هاي ريشه‌دار زمين‌اند. آسمان پريشانيش را با زمين تقسيم مي‌كند و انسان‌هاي آفتاب نچشيده، نگاه مي‌بارند برسنگ‌هايي كه سال‌هاست سكوت كرده‌اند. كسي كه خورشيد از بلنداي پيشانيش شروع مي‌شد و باران در سرانگشتانش نيايش مي كرد، «رفتن» را تلاوت مي‌كند و اين اندوه كمي نيست. امروز آسمان تلخ مي‌بارد و هر گياهي كه سر از خاك برمي‌دارد ابتداي تلخكامي‌اش را گريه مي‌كند. آفتابي‌ترينم! بي تو شب در كوچه قدم مي‌زند. شب تا گلوي شهر بالا آمده است. نگاه ماه و ستاره‌ها تلخ است و تنها ياد تو است كه بيستون بيستون شيرين مي‌پروراند. حالا تمام بلندگوها در غروب تو گريه مي‌كنند از آسمان شيون مي‌بارد و شانه‌هاي عريان مردان زنجيرها را ميزباني مي‌كنند. بانوترين بانو! من نام ترا مي‌برم، دهان شهر شيرين مي‌شود. سلول‌هاي منجمد زمين با نام تو به سماعي ابدي دچار مي‌شوند و زمين با هزار دهان يا زهرا(س)‌ را دم گرفته است. گرچه طوفاني‌ترين درياست عشق‌ خاك پاي حضرت زهراست عشق‌ تو مي روي و تمام درهاي جهان ديوار مي‌شوند. امروز درهاي جهان را نفرين مي‌كنم و هيچ ديواري را تكيه‌گاه نمي‌بينم. امروز، «درها براي بسته شدن، باز مي‌شوند» و هيچ كجاي اين زمين تلخ گنجايش‌ ترا ندارد. تو در وسعت اين خاك شوربخت نمي‌گنجي و از اين رو فرشتگان در آسماني‌ترين نقطه عالم به طواف نامت مشغولند. اي مادر پدر! اي عزيزي كه عزيزان مصر، در طول تاريخ، در قدمت دويده‌اند و درياها براي وضويت مد برمي‌دارند و تا دست‌هايت بالا مي‌آيند. از كدام ستاره بپرسم كه تو به كدامين قبله قامت بسته‌اي و در سايه كدام آفتاب آرميده‌اي و در مهتابي كدام شب قدم مي‌زني كه من تنهائي‌ام را پريشاني مي‌بارم؟ با چه كس درد دل كنم و سراغ ترا از كدام يوسف تاريخ بگيرم. جز علي(ع)‌ با كه مي‌توان گفت: اي درختان پيش رويت سربزير هفت اقيانوس در چشمت اسير با من از زخم سپيداران بگو از مزار روشن باران بگو بازگو آن‌ ماه ناپيدا كجاست‌ هان! مزار حضرت زهرا (س) كجاست‌ امروز تو نيستي، تمام درها ديوارند و هيچ ديواري را شايسته اعتماد نمي‌بينم \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387


	الهي الهی به رندان میخانه ات به عقل آفرینان دیوانه ات الهی به گل های لـب دوخته به جان های در پیرهن سوخته الهی به چشم همیشه خمار به زلف همیشه پریشان یـار به دست پر از باده ی ساقیان به گیسوی افتاده ی ساقیان گـریبــان روح هـمه چــاکــ کـن جهان را ز حرص و هوس پاک کن \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387


	حق با چشم های تو بود باران مي باريد. باران مي باريد ومن كوچكتر از آن بودم كه هاشور بخورم. تو نگاه مي باريدي بر سياهي آسفالت بر سايه هاي پير درختان بر ماشين هاي سرعت و مردم سرا زير و سر به زير و من همچنان ايستاده مي شكستم تا زيبايي تو به هم نخورد. با چشم هاي هم گر یستيم آن شب . حق با چشمهاي تو بود حق با چشم هاي تو بود كه مرا زيبا نمي ديد. حق با دل تو بود كه تنها ش ك س ته بود . آن شب كه هنوز هم شب بود چشم هاي تو حقانيتي مضاعف داشت ومن بايد ايستاده مي مردم \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در یکشنبه هشتم اردیبهشت 1387


	آفتاب من همیشه برخی از صداها شنید ه مي شوند برخی از آدم ها دیده می شوند وتنها جاپای بعضي روی برف می ماند. ای ایستاده تر از درخت ! نرم تر از ابر ! روشن تر از فردا ! حق با چشم هاي تو بود كه: باراني بودنم را ناديده مي گرفت كه آفتابی بود آن شب. تو باراني هستي كه از آسماني آبي آسماني بي ابر آسماني آفتابي مي باري. و آسمان ديدنت را رنگين كمان مي پوشد. \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387


	عید نوروز *عيد است . پنجه بر دف خورشيد مي زنيم* ...عید است و می وزد نفس روشن بهار جاریست آب و آینه از دامن بهار آب زلال . آینه ی بید پیر شد پلکی تکاند چشمت و شهری اسیر شد عید است از حوالی اسفند می روم تا عشق . تا ترانه و لبخند می روم آغوش می گشایم و آغاز می شوم مثل دریچه رو به سحر باز می شوم عید است و باید از نفس گل مدد گرفت از نغمه های قدسی بلبل مدد گرفت باید ترانه صحبت پنهان ما شود باید زبان عشق غزلخوان ما شود باید کنار پنجره رفت و سپید شد باید به بام عشق بر آمد. شهید شد عید است و من شبیه نگاه تو روشنم سر شارم از بهار .پر از سرو و سوسنم جاریست از زلالی پیراهنم غزل می بارد از نگاه و دل روشنم غزل عید است و عشق می وزد از چار سوی من گل کرده رود گمشده ای در گلوی من عید است و آسمان و زمین لاله پرور است هفت آسمان سپیدی بال کبوتر است پر گشته از زلالی خور شید ساغرم سرشار از آسمان . پر بال کبوترم گل می شوند ماسه و شن زیر پای من کف می زنند برگ درختان برای من *دی رفته . خیمه در نفس عید می زنیم* *عید است پنجه بر دف خور شید می زنیم* عيد شما مبارك \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386


	نامه ای به خدا (2) خدا ي من! بدون مقدمه می گویم دوستت دارم . نه آن سان که پرنده آسمان را نه آن سان که درخت بهار را نه آن سان که ماهی دریا را نه آن سان خاك باران را دوستت دارم آ ن سان كه بنده اي حقير خداي بزرگش را. و دلم در هواي تو گنجشكي است كه مي خواهد آسمان را تجربه كند. خداي من! كدام قطره ي شور بختي است كه بدون اذن تو باريده باشد؟ كدام در ياست كه به سمت تو كه بي سمتي است مد بر نداشته باشد؟ راستي تو كدام سمتي هستي ؟ راست يا چپ؟ بالا يا پايين؟ من شنيده ام تو همان بي طرف محض مي باشي . ومن چقــــــــــــــــــــــــــــــــــــدر عاشقم خداي بي طرف را. پس تمام قبله ها به سمت توست و تمام طرفها طرفدار تواند. البته به شرطها و شروطها.... \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در شنبه بیست و هفتم بهمن 1386


	نامه ای به خدا(1) سلام بی تو تنهایی تاریکی دارم/ موریانه های حقیری ستونهای جهان را می جوند. یادت که شکوفه می زند/ سلولهلی منجمدم در ملکوت پرواز می کنند/ ودلم کبوتر خانه ی تو می شود. حالا تو در تمام من قدم می زنی /مرا تصرف می کنی/دلم که حسین آباد توست الله مدد و الله مزار میخواندو برای به تو رسیدن لحظه لحظه پیر می شود/ ای پیدایی هر پیدا/ای شروع هر آغاز /در کجای زمین می وزی که تمام درختان به چهار جانب نمازت را قامت بسته اند؟ در کدامین آسمانی؟در کدامین قلب می تپی که تمام شاهرگهای حیات از تو ادامه می یابند؟به کدام قبله نمازم را بخوانم که جانب تو نباشد؟کدام سنگ را عاشق شوم که دل به تو نسپرده باشد؟در کدام بیابان بدوم که ذکرت گلستانش نکرده باشد؟کدام نوح است که با ذکرت طوفانی نشده باشد؟وکدام اسماعیل تاریخ است که تیغت را عاشقی نکرده باشد؟ راستی گوسفند شدن کم آرزویی نیست وقتی اسماعیل نباید قربانی شود. \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در جمعه نوزدهم بهمن 1386

عاشورا

images/20080116/ekrami.jpg کربلا ايستگاه آغازين تمام مسافراني است که به مقصد خدا جاري اند. هر چند دلهايشان را در عاشورا جا گذاشته باشند.
اينجا کربلاست ، اين گودال سربلند آبروي جغرافياست ، اين تل خاک جاري ، فردا را ورق خواهد زد، و «فرا زني» خطبه اش ، خواب شب ها را آوار خواهد کرد.
اينجا کربلاست ، سرزميني که رگ هايش عطشاني مي نوشند، و ذره ذره خاکش بهشت را برابر است.

کربلا سرچشمه تمام گردبادهاي مقدس ، تمام توفان هاي زهد و خاستگاه پرندگاني است که حداقل پروازشان از خاک ، از خود تا خداست.
با نام کربلا هزار توفان نوح در دلت گريه مي کند، اندوه سرازيري چشم هايت را مي پوشاند و لباست سياه مي شود.
در عاشورا سر بريده خورشيد، منزل به منزل خدا را تلاوت مي کند و فردا چوب آن قدر جسور است که بر لب هايي که قرآن آيه آيه بر آن باريده ، نازل مي شود.
از آسمان زنجير مي بارد و دست ، و هيچ کوهي نيست که لالي ام را پژواک نشده باشد.
امروز عاشوراست ، و مادربزرگم باز هم براي سلامتي امام حسين سفر نذر مي کند و براي مسلمان شدن شمر صلوات مي فرستد.
عاشورا، واژه اي است که دل ها را تا چشم ها بالا مي آورد، و چشم را تا زمين ناگزير مي کند. واژه اي که مترادف «حسين» است.
امروز شيرين ترين فرهاد تاريخ ، عشق را به حماسه مي خواند، هر چند 72 رکعت عشق هم ، تشنگي کربلا را جواب نمي شود.
«حسين» واژه اي است که تاريخ را به حرکت درآورده است و جغرافيا شرمنده از آن است که جا پايش را گنجايش نمي شود.
«حسين» واژه اي است که آرامش جان ها را به توفان مي سپارد، و درختان به احترامش قيام مي کنند و شقايق ها داغدار تنهايي وي اند.
حسين گلي است که جهان با بويش ، بودن را شروع کرده است و ادامه خواهد داد.
نام حسين لحظه اي است باراني ، شفاف ، که روشنت مي کند و تا «نمي دانم کجا» مي کشاندت.
وقتي «حسين» بر زبانت مي وزد، سلول هايت آفتابي مي شوند. تمام آبشارهاي جهان به سمتت مي دوند، آرامشت را به توفان مي سپاري ، نام کوچک تمام گل ها را به ياد مي آوري و چون به لاله مي رسي ، بلند مي شوي ، کلاهت را برمي داري و شرمندگي ات را در يقه پالتويت پنهان مي کني.
نام «حسين» خورشيد را به انفعال مي کشد، چه رسد به «يزيد» که ياراي ديدن ستاره اي را هم ندارد.
این«حسين» کيست که تمام رودهاي جاري جهان از شط عطشان گلويش متولد شده اند و سيراب مي شوند و هر روز لبريز از آفتاب و آينه ، شرمنده گودالي مي شوند که سربلندتر از تاريخ است؟
این«حسين» کيست که تمام زنجيرها و سنج ها او را گريه مي کنند، و تمام رودخانه ها او را روزه دارند؟
حسين سرخ ترين نامي است که در تاريخ سرسبز مانده است.
اي «حسين»! نام تو پرواز را به ياد پرندگان مي آورد و عشق تو، آغاز شدني است که خنجر انجام آن است.
عطشاني تو چه کرده است که تمام آب هاي روزه دار را به ياد تو مي نوشيم و قاتلانت لايق لعنت مي شوند؟
اي حسين! کدام آتش را به نظاره بايستم که قد کشيدن سرخ خيمه هاي عصر عاشورايت را تداعي نکند؟
تو کيستي که دشت ماريه ، جنگلي از نيزه و شمشيري است که تو را پاره پاره عاشقند؟
اي حسين! از کدام جام نوشيده اي که شادابي ات ، مستي تمام شمشيرها را کفاف شده است و باران تير را به تنهايي قامت بسته اي؟
کدام اسب سفيدي است که نژادش به ذوالجناح نرسد؟
کدام شمشیر است که از تبار شمر نباشد؟

کدام بيابان است که پريشاني و پراکندگي کودکانت را دل به مويه نسپرده باشد؟
کدام شمشير است که پرواز دست هاي علقمه را شرمنده نشده باشد؟
شب از آن جهت تاريک است که از نژاد شمر است و سپيده تا از تبار سپيدي گلوي توست ، آفتاب هديه مي دهد.
عاشورا آفتاب هم عرق خواهد کرد در برابر خورشيدي که خدا را قرائت مي کند و شايد اشک خواهد ريخت بر گلويي که آسمان از آن متولد مي شود.

در عاشورا ظلم جوان است و شمشير سپيده اي مقدس را سرخ مي آغازد.

آب بخيل است و دريا مد شدن را به ياد نمي آورد. فرات عطشاني «رقيه» را کفاف نمي کند. قنداقه اي در پي آب در آسماني نه چندان دور، آوار خواهد شد و خدا از نازکترين گلوي تاريخ پژواک مي شود.
در عاشورا کسي تاريخ را ورق خواهد زد که نشان مزار مادرش بي نشان است ، مزاري که به وسعت جغرافيا است ، آن که عشق خاک پاي اوست

گرچه طوفانی ترین دریاست عشق خاک پای حضرت زهراست عشق

و نمي از غيرتش سال ها سماع هفت دريا را کفاف مي دهد. کسي که پدرش تا فراز شانه هاي وحي عروج کرده است و «آبروي ذوالفقار از سعي دست اوست.»
حالا عصر عاشوراست. دو خورشيد در مقابل هم راه مي روند، طبل ها همچنان مي کوبند و کودکان .ستارگان گمشده ی صحرايند.

|+| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386


	نگاه گرم تو درست مثل غنچه به هم فشرده بودم غروب کرده بودم.شکست خورده بودم شب شکستنم بود . اگر نمی رسیدی -- جنازه ی دلم را به خانه برده بودم بدون چشم های تو رفته بودم از دست بدون دست های تو جان سپرده بودم شب به هم رسیدن . نسیم می شدم کاش ـ که دانـه دانـه زلـف تو را شــمرده بـودم عزیز من که چشمت دو باره عاشقم کرد - اگـر نگاه گـرمـت نبـود . مـرده بـودم \|+\| نوشته شده توسط دکتر محمود اکرامی در چهارشنبه دوازدهم دی 1386